Vandaag voel ik opnieuw wat mijn pad mij heeft geleerd:

dat verdriet en pijn geen vijand is,

maar een deur naar dieper verstaan.

Ik heb lang geloofd dat ik sterk moest zijn,

dat mijn wonden verborgen moesten blijven.

Maar de waarheid is dat juist daar

mijn kracht geboren werd.

Elke beproeving heeft iets van mij weggenomen

en tegelijk iets echts onthuld.

Ik ben niet wie ik dacht te moeten zijn

ik ben wat overbleef toen alles viel.

In het donker vond ik geen verlossing,

maar aanwezigheid.

Die stille kracht die niet denkt,

maar voelt.

Mijn wonden spreken zonder woorden.

Ze herinneren me eraan dat genezing geen einde is,

maar een voortdurende adem

tussen breken en bloeien.

Soms denk ik aan de mannen die ook zwijgen in hun pijn.

Ik herken hun ogen.

En als ik één ding delen kan,

dan is het dit:

dat er licht is in elk litteken,

dat kwetsbaarheid niet zwak is,

maar een weg naar waarheid.

Vandaag ben ik niet meer op zoek naar betekenis.

Ik bén betekenis.

In mijn adem, mijn stilte, mijn open hart.

Ik, de gewonde genezer

man van aarde, licht en adem

loop verder,

zonder haast,

zo veel mogelijk

in vrede met wat is.